Nasze biblijne refleksje i rozważania

Gdy czytam początek Biblii, uderza mnie jedno zdanie. Bóg patrzy na idealny świat i mówi: „Niedobrze, żeby człowiek był sam” (Rdz 2, 18).  Nie wiem, czy Adam był introwertykiem, czy ekstrawertykiem. Nie mam pojęcia, jakie miał cechy osobowości. Wiem jedno – Bóg uznał, że samotność izolacji po prostu nam szkodzi. Uwielbiam Listy Piotra, a zwłaszcza ten moment, gdy pisze o braterskiej życzliwości (2 Pt 1, 7). W grece to słowo to filadelfia – serdeczna więź, głębokie przywiązanie. Piotr wymienia długą listę: wiara, cnoty, samokontrola. Wszystko to dotyczyło sfery osobistej. I nagle robi zwrot. Dla mnie to jasny sygnał: kończy się moje, zaczyna się nasze. Jeśli człowiek naprawdę doświadcza w życiu Boga, przestaje skupiać się wyłącznie na sobie. Zaczyna otwierać się na innych. Czy to nie jest proste? Mądre? Dla

Wyobraź sobie rozbitka na tratwie. Słońce pali, a jego usta są całkowicie wysuszone. Wokół widzi nieskończony ocean, ale wie, że picie słonej wody to wyrok – im więcej jej wypije, tym silniejsze będzie pragnienie. Współczesny świat bardzo przypomina ten ocean. Próbuje uciszyć naszą wewnętrzną, duchową tęsknotę za pomocą „cukierków” – nowych gadżetów, kolejnych wyjazdów, pogoni za awansem czy bezmyślnego przewijania social mediów. To jednak nie działa. Prawdziwego głodu duszy, tęsknoty za Bogiem i sensem życia nie da się zaspokoić rzeczami materialnymi. Jezus zna to palące pragnienie. Podczas żydowskiego Święta Namiotów (Sukkot), w kulminacyjnym momencie radosnego rytuału wylewania wody, stanął i zawołał donośnym głosem: „Jeśli ktoś pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije. Kto wierzy we mnie, jak mówi Pismo, rzeki

1. ODWRÓCONE KRÓLESTWO Jana 18,36 “Królestwo moje nie jest z tego świata” Królestwo Jezusa, jest INNE, ODWROTNE DO ŚWIATA.Tu Król staje się sługą, Tu się kocha wszystkich, nawet nieprzyjaciół.Tu za zło, odpłaca się tylko dobrem.Tu ostatni są pierwszymi, a pierwsi ostatnimi. Tu nie potrzeba pieniędzy, każdy dostaje szansę na godność bez pieniędzy. Królestwo Jezusa, jest odwrotne, odwrócone. To dlatego ludzkość zabiła Jezusa – bo robił wszystko na opak, był inny. Jego miłość , prawda i wolność demaskowały ludzki egoizm, kłamstwa i zniewolenie.Przysłowie mówi, ze gwóźdź, który najbardziej ODSTAJE od reszty, najmocniej OBRYWA. Dlatego, nie dziwmy się, że nie zawsze pasujemy do reszty. Że ODSTAJEMY. ŻE OBRYWAMYALE wtedy pamiętaj – To ŚWIAT ZWARIOWAŁ, To świat jest do góry nogami. Nie Chrystus

Masz plan, masz wiedzę, a nawet chęci, a potem… robisz coś zupełnie innego? Grecy nazywali to akrasia – słabość woli. My mówimy: „samo się tak zrobiło”. Święty Piotr w swoim „łańcuchu rozwoju” (2 P 1:1-12) stawia przed nami wyzwanie: Enkrateia. To słowo często tłumaczymy jako „opanowanie”, ale dosłownie oznacza ono „wewnętrzną władzę” (od kratos – siła, władza). To moment, w którym przestajesz być pasażerem, a siadasz za kierownicą własnego życia.  Święty Paweł użył tu przykładu sportowca (1 Kor 9,25). Zawodnik, który trzyma dietę i trenuje o świcie, nie robi tego, bo lubi cierpieć. On zarządza sobą w perspektywie celu. Nie mówi: „muszę się męczyć”, tylko: „przejmuję ster nad lenistwem, bo widzę nagrodę”. To nie chora ambicja, to mądre gospodarowanie życiem. Dlaczego to takie ważne? Bez „mięśnia” samokontroli w Twoim życiu zapanuje

Często myślimy, że wytrwałość to zaciskanie zębów i bycie „twardzielem”. Ale Biblia mówi o czymś innym. Greckie słowo hypomonē to dosłownie „zostawanie pod ciężarem”. Nie uciekasz, kiedy robi się ciężko, bo wiesz, Kogo się trzymasz. To dopiero połowa drogi? Święty Piotr pokazuje nam „drabinkę” wzrostu (2 P 1:1-12). Zaczynasz od wiary, potem dochodzi wiedza, opanowanie… i nagle w samym środku pojawia się wytrwałość. Wielu z nas dochodzi do połowy – mamy wiedzę, staramy się kontrolować życie, jest super. Ale bez wytrwałości to tylko „słomiany zapał”. Wytrwałość to moment, w którym Twoja wiara przestaje być jednorazowym zrywem, a staje się stylem życia. Jak mówi Jezus w przypowieści o siewcy: tylko ci, którzy trwają, wydają prawdziwy owoc (Łk 8:15). Twoja osobista „lina” Wyobraź sobie, że wspinasz się na

Twierdzę, że nie ma chrześcijaństwa bez szacunku. Bez szacunku do drugiego człowieka. Definiuję szacunek jako uznanie, że nie jestem od Ciebie ani lepszy, ani gorszy. Jesteśmy równi. Nie jednakowi — różni, ale równi. Możemy mieć skrajnie odmienne poglądy, wykształcenie, pracę czy sytuację życiową, a jednak w gruncie rzeczy jesteśmy po prostu ludźmi. Szanuję Cię, bo sam chcę być szanowany. To nie żadna wzniosła, altruistyczna idea, tylko zwykła logika. Jak podobno mawiają psychologowie: Ja jestem OK i Ty jesteś OK. Mój kolega z Meksyku opowiadał, że jego mama powtarzała mu: „Słońce świeci dla wszystkich.” Piękne, prawda? Starczy go dla każdego — dla Ciebie i dla mnie. Nie musimy o nie walczyć. Jesteśmy równi wobec słońca.  Można nauczyć się szacunku. Dla mnie punktem

Gdy miałem 15 lat trafiła w moje ręce Biblia, od razu zafascynowałem się NIM. Chrystusem. Jego Miłością, Mądrością i Dobrocią. Jeszcze nie wiedziałem kim naprawdę jest, ale … wpadłem po uszy. Zakochałem się?  Kocham Przypowieści Chrystusa. Szczególnie te, które mówią konkretnie o tym co jest w życiu naprawdę ważne i czym warto się zajmować, a co jest generalnie stratą czasu.  Chrystus mówi, że życie jest cennym darem od Boga. Każdy z nas może ten dar albo odrzucić, odłożyć na zakurzoną półkę, albo otworzyć i cieszyć się nim każdego dnia. Żyj bez leku. Pełną piersią. Ryzykuj. Podejmuj decyzje. Nie porównuj się z innymi. Zrób cos ważnego z tym, co masz. Mądre? Dla mnie tak. Największa Mądrość. Wracam tez do chyba najbardziej znanej przypowieści o miłosiernym Samarytaninie. Co mi byłoby